Over vertelkunst

Twee stukken over vertelkunst: de manier waarop we verhalen vertellen. Kort, want het ligt al lang op de plank.

Discworld (nog niet gelezen) is anders dan andere fantasy, omdat het meer ‘regels’ schendt dan meestal. De analyse vergelijkt het met In de Ban van de Ring van Tolkien, wat een heldenverhaal is (jammer dat Tom Bombadil buiten de analyse is gehouden overigens), voedsel voor authoriteitsdenken zoals helaas weer trending is. Discworld is meer gefocust op de wereld, hoe deze in feite werkt, en hoe je daarbinnen zelf doelen kun stellen en nastreven. Ik moet die boeken lezen.
De letterlijkheid rukt op, over hoe met name in film de kijker van het zelf denken en fantaseren wordt ontheven. Ik mis hier wel het feit dat streamers die letterlijkheid en redundantie expres inbouwen om met het moderne ‘achtergrondkijken’ te dealen. Wat niet wil zeggen dat het een bedenkelijke trend is.