Brent Huisman

The world-wide home of Brent Huisman. Enjoy your stay!

Particle Physics, Proton Therapy, Treatment verification.

C++, Python, Numpy, Dicom, Qt.

Get in touch.

Out of it

I’ve been a little bit out of it! That’s what you get when you’ve been working at a place where C++98 was not universally assumed in the code base. But let’s not speak of that now 😉

Lambda’s make an awful lot of sense, but until 2011 they didn’t exist in C++. In the name of being able to compile on CentOS 6 (5?) we only could start using C++11 right around the time I left (finished the PhD and all that), so I never had an opportunity to really go into it. I only saw scary line noise on the webz. Turns out, C++ lambdas are as simple as they should be, and here they are explained simply. Thanks Bartek!

Trust Experiments

For lack of time, you’ll have to make do without much of a discussion, but that’s not really necesary because this website guides you through every step quite clearly. It’s a discussion of trust and public (online) discourse in the context of trolls, fake news, all that, but very neatly simulates right along side the discussion the effect of strategies to the discussion as a whole. What’s really neat is that it explores increasingly complex strategies in a very accesible way, and make it both clear why (slightly) more complex strategies are essential to keeping our (online) debates healthy and how they actually work (thereby making them far less complex).

If you follow any links from this blog, make sure this one is among them.

Massacring C Pointers

You know what I’m talking about right? That awful book. It’s an oldy, but a colleague brought it up and I thought it deserves a place on this website (future reference!).

Massacring C Pointers.

Measures of central tendency

This is the first post where I’ll be making use of all these newfangled MathML functions included in modern browsers these days! Only downside, for some values of downside, is that you must write MathML, and not LaTeX and have something like MathJax translate that for you.

A great post by one John Myles White on the three (are there more? I actually am not sure!) measures of central tendency, used to summarize distributions. The measures are mode, median, and mean, and besides providing a summary, the difference between them can be used to understand the underlying distribution, which does not need to be known.

Besides being of course very useful, they also have something in common, very clearly presented in the above post. For a set of points xi and a (single) summary s, let’s define three measures of discrepancy:

d i = | xi - s | 0 , d i = | xi - s | 1 , d i = | xi - s | 2

Now, if you take the sum over i, you get the error (E). If you minimize the error, you’ll find that you’ll find the mode, median and mean respectively! A plot helps you see this, and also helps you see why nobody ever takes the third power of the discrepancy: it would be hard (or trivial 😜) to minimize! What happens with higher, even orders, such as 4, or 6? Do they provide other meaningful measures of central tendency? I have no idea, because I had only half a statistics course… A follow-up post is posted here, but I have not read it yet.

Healthcare efficiency

Yesterday I had a discussion on healthcare. One part of the discussion was on efficiency being a target. My argument was that while efficiency is a good thing to strive for, it mustn’t be the only thing, because efficiency also means a less robust system. Something we saw with the COVID crisis, with our lowest number of beds per capita in Europe (apart from perhaps the UK). Making efficiency the single number we determine quality by, opens us up to problems deriving from only looking at aggregate numbers. An HN post on Goodheart’s Law reminded me of the given to this type of problem. A reply to the topic in particular gives a concrete example:

Agreed. We had a doctor who refused to believe that my partner’s symptoms were relieved by a specific procedure - because there were no reports of other people’s symptoms being relieved by this procedure. But by this logic, no such report could ever get recorded!

It is critical that subjective, experiential data is cross referenced with objective data in order to control for errors in both. Both kinds of data are fallible for different reasons.

In my opinion, the erosion of subjectivity from science is probably a driver of the loss of objectivity in politics.

Evidence based medicine, the primary method used for determining what is most efficient, has sometimes felt like it was used not have to think; as if using knowledge or skills besides the ones that have a body of work, a long history, indeed, statistics, to back it up.

This line of thinking is throwing out the baby with the bathwater.

Which brings me to the second part of the discussion: the allegiance and duties of the general practitioner. One such doctor recently revealed that she wanted to protect the testing capacity, even if patients were willing to pay out of pocket, because she felt pressure on the healthcare system had to be avoided.

To me, this is wrong. Any system as pervasive and vital, and with so many stakeholders as the healthcare system must incorporate and encourage criticism, different people who represent the various interests that may conflict in the system. Some people will be in charge of making sure the system as a whole remains affordable, and these people will be working behind a desk somewhere, perhaps an insurer. Others are in charge of what the best treatment is, people in academic hospital most likely. And GPs are the representatives of their patients: they must do what they can to get their patients the best care they can get. They mustn’t internalize the budgetary side of care, nor challenges of capacity or any other consideration besides those of the patient who has entrusted their health with their GP. Balancing the interest is the job of the beancounters, not medical staff. If triage would be part of the normal healthcare routine, I think we have arrived at a system which is wholly insufficient and outside of what we should expect in a society that calls itself civilized and is by any earthly measure wealthy.

Today an HN post mentioned the bad job done regarding the COVID crisis. In Sweden, but a commenter remarked also in the Netherlands, as shown in the ‘excess deaths’ calculated by the Guardian. The underreporting of COVID cases is roughly the grey area over the dashed line, where the Netherlands indeed seem to give the worst score, save for perhaps Italy. Goodheart’s Law can also mean statistics are massaged to provide a more flattering statistic, and this analysis seems to have caught some countries red-handed.

One of the things that amazed me in march and april (see my posts here) was how the Dutch government (by way of the National Institute for Public Health and the Environment, or RIVM) seemed to be entirely unprepared. Where in Germany in the aftermath of the SARS crisis in 2002-2004 a playbook for such an event was written in 2013. The RIVM wasa trailing WHO advice by about 2 weeks, and then, until about a month ago, was very testing-averse, as Dutch healthcare is in general. In the Northern Netherlands hospitals famously deviated from this national policy and did perform all the testing their capacity could handle (and they worked on expanding their capacity outside of the national system) and they have starkly reduced infection and mortality rates as a result.

It all reminds me of how the Brits see their National Health Service. And unfortunately, that is not the only similarity. For all the evidence based thinking, people including those in healthcare itself, seems to have have more faith than facts. I’ve never met anyone, including the numbers reported by the CBS statistics office, who could tell me what healthcare actually costs, despite the national DBC-accounting system invented for insurers. Through the grapevine, I’ve heard this is very politicized issue. All behind the scenes of course, on account of the commercial interests at stake.

Pensioensector

In de Groene van deze week een artikel over het gefaalde pensioenakkoord.

Op de ongeveer 31 miljard euro pensioenuitkeringen per jaar wordt 8,4 miljard euro betaald aan uitvoeringskosten (één miljard), bonussen (twee miljard) en transactiekosten. De cijfers komen uit het boek Waar blijft mijn pensioen? Hoe ons pensioenstelsel uw pensioen ondermijnt van Martin ten Cate.

Lees je mee? Mijn oortjes gingen wel even opstaan.

Een kwart van wat gepensioneerden ontvangen gaat dus naar vermogensbeheerders en adviseurs. Die bonussen komen bij misschien duizend mensen terecht, gemiddeld twee miljoen per persoon en reken maar dat de top er meer uitsleept. Allemaal voor ons pensioen. Het alternatief voor een kapitaaldekkingsstelsel is een omslagstelsel. We betalen onszelf dan pensioen uit zonder tussenkomst van vermogensmarkten, direct van werkenden naar gepensioneerden. De AOW wordt zo gefinancierd; het kost slechts honderd miljoen per jaar aan uitvoeringskosten.

Er is een aantal redenen om serieus over meer (veel meer) omslag in de Nederlandse pensioenen na te denken. Nederland heeft ‘lange balansen’: veel schulden en veel vermogen, waaronder die enorme pensioenvermogens. Daardoor beweegt de economie heftig mee met de financiële markten. We zijn er kwetsbaar door, zoals we in de lange stagnatie 2009-2014 gemerkt hebben – geen ander rijk Europees land stagneerde zo lang. Een tweede reden is de rente. Die blijft volgens alle verwachtingen nog heel lang heel laag, of zelfs negatief. Zo valt het voordeel van sparen helemaal weg. En de derde reden zijn die hoge kosten.

Aha, tot zover dat goede pensioenstelsel van ons. Omslagstelsels klinken natuurlijk snel als pyramidespelletjes, maar deze ten Cate heeft dat even voorgerekend:

Ten Cate rekent voor dat we met een omslagstelsel een vast pensioen van zeventig procent van het inkomen kunnen financieren, dat bovendien geïndexeerd is. De tegenwerping, dat dit met de vergrijzing onhoudbaar is, beantwoordt hij met demografische projecties van het CBS. Tien procent van de pensioenpot die we nu hebben zou volgens hem genoeg zijn om een ‘vergrijzingshobbel’ tussen 2030 en 2050 – er zijn dan weinig werkenden vergeleken met het aantal ouderen – over te komen. Negentig procent van de pensioenpot is dus niet meer nodig; we kunnen de groei van de pensioenpot jaarlijks uitkeren of op andere manieren inzetten. Allemaal zonder de kwaliteit van onze pensioenen aan te tasten, stelt Ten Cate.

Dit plan is voorgelegd aan de minister vorig jaar. Dat dat lauw werd ontvangen kon je wel afleiden uit het feit dat je er toen niets van hoorde:

Het boek werd in september 2019 aan de Nyenrode Universiteit gepresenteerd, in aanwezigheid van minister Koolmees en vertegenwoordigers van de pensioensector. Het viel dood. Er kwam nauwelijks een gesprek op gang. De minister reageerde lauw. De reacties na de pauze van de pensioenspecialisten waren nietszeggend. Voor een boek dat zo’n fundamenteel punt aan de orde stelt, was deze lauwe reactie verbijsterend. Dat de gemiddelde Nederlander een beetje glazig gaat kijken bij dekkingsgraden en omslagstelsels is te begrijpen, maar dit waren de mensen die erover gaan.

Inhoudelijk heel vreemd, maar best te begrijpen als je bedenkt waar die 8,4 miljard aan kosten naartoe gaan. Naar vermogensbeheerders in Londen en New York, maar ook naar de Nederlandse pensioensector. Jazeker: er is een sector ontstaan rond die enorme spaarpot. Minister Koolmees praat nooit serieus over het afbouwen van het kapitaaldekkingsstelsel, maar zit in plaats daarvan om de tafel met de pensioensector…

We hebben een niche geschapen en die mag ons over zichzelf adviseren. Wij van WC-Eend…

Why China Will Not Become the Dominant Power in Asia

This lecture explains how the 21st century will not become the century when China becomes dominant, from economic, political, technological and military perspectives. An interesting viewpoint laid out well with facts and figures.

5G and the Shannon limit

What’s 5G? What’s the Shannon limit? A very accessible read here. Really new are those millimeter waves, 10GHz+, with a range of (tens of) meters, which means they’ll only be deployed (and needed) in dense urban areas. Outside of those, 5G simply means better tech and better utilization of exactly the same frequencies used for 2G/3G/4G.

Verschillen in Nederland

Twee artikelen deze week in de Groene die ik van belang vind:

  1. De platte polder is niet zo plat meer

Iets waar maar weinig over wordt geschreven in Nederland: de verschillen tussen Randstad en de rest, en de blindheid die er is hieromtrent. Ik heb bijna 10 jaar in Amsterdam gewoond, en die oude grap van de Amsterdammer die overal is geweest behalve buiten de Ring, zie de Speld. (Ze hebben er nog een paar.). Het is alleen niet echt een grap, zoals elke ‘buitenringer’ in Amsterdam wel heeft ervaren:

Iedere dag vertrekken er vanaf Schiphol zestig vluchten naar Londen, die passagiers binnen een uur naar de andere kant van de Noordzee brengen. De trein van Amsterdam naar Emmen gaat dertig keer per dag en duurt, inclusief twee keer overstappen, meer dan twee keer zo lang.

Hetzelfde geldt voor Sittard-Geleen [..]. Deskundigen hebben uitgerekend dat de regio in potentie een van de sterkste van het land is, maar de mogelijkheden worden vooral beperkt door de landsgrens die er als een glazen muur omheen ligt. Woon- en werkverkeer naar nabijgelegen steden in België en Duitsland is nagenoeg onmogelijk omdat ieder land zijn eigen regels heeft voor verzekeringen, uitkeringen, pensioenen en diploma’s. In 2007 deed een commissie onder leiding van vvd-coryfee Loek Hermans concrete voorstellen om de grensbarrières weg te nemen. Wethouder Pieter Meekels van de lokale partij gob in Sittard-Geleen had geen enkele illusie dat hier ooit nog iets mee zou gebeuren: ‘Dat rapport ligt al zeven jaar in een la en komt er niet meer uit ook.’

  1. Heel erg eens

In het heel kort: de onhoudbaarheid van de Nederlandse economische zelfgenoegzaamheid. Onhoudbaar omdat ‘we’ steeds minder medestanders hebben in het licht van de corona-crisis, het klimaatprobleem, Europa en geopolitiek, enzovoorts… En eigenlijk kun je bovenstaande probleem ook in dit licht zien: het help-de-winnaars is iets dat niet kan werken: de verliezers verdwijnen niet. En in wat ‘winnen’ is ligt natuurlijk al een voorkeur besloten, ‘winnen’ betekent nu, in Nederland, Holland (!), iets niet hetzelfde als op een andere plaats of tijd.

Ik lees “De Bourgondiërs” van Bart van Loo, en ook daar vallen de nu Nederlandse graafschappen (Holland en Zeeland) met name op, op precies hetzelfde punt. Misschien is het probleem het overwicht van Hollands denken in Nederland het probleem. Hoe anders zou dat geweest zijn als de Nederlanden verenigd waren gebleven, als Vlaanderen, (een verenigd) Brabant en (een verenigd) Limburg een tweede, misschien zelfs zwaarder, cultureel blok hadden gevormd in een verenigd Nederland? Interessant om eens over na te denken!

The Siege of Gondor

What happens when an educated war-nut analyzes fictive wars and battles? An awesome read that’s what! This here little war-nut studies the Siege of Gondor (haflway reading right now) and the Battle of Helms Deep in ‘historically correct’ detail, with an enthusiasm that’ll make you keep reading. Good stuff!

Read more in the archive.