Amish methods

psychology, technology

Read an interesting article about the Amish. It shows with a few examples how these people deal with the discovery of new technologies. They are well known for their conservatism; you could say it’s what they are all about: keeping things as there were. They treat their social fabric, customs, habits, interactions, use of technologies, as something that should be actively managed. Once ‘holding the line’ is quoted as something that comes up a lot: and that, at least to certain subgroups of the Amish, the line is accepted as moving, it is also accepted that the line needs to be drawn. Drawn between man and the world, their group and the rest of us.

The article is about how technology is used, or not, which is interesting: whether to use a technology is studied not so much based on principles (although the no-electricity stance seems quite principles to me), but on it’s effect: phones are OK away from the house, such that a call becomes something one does with intent and consideration, which in turns supports the community as it is (phone calls make certain things easier, such as doing business, or arranging a doctor, speaking to far-away family). Browsing mindlessly on a smartphone in bed is not regarded as an improvement of their society; instead one would be either sleeping, reading or conversing with others.

That sounds like a pretty good idea! In fact, reading this I realized I have been treating tech in a similar way. Although some would say I’m an early adopter, I have always been focused on utility: a had a PDA before anyway had ever seen one because I thought that keeping my agenda digital would work much better for me than paper (I have atrocious handwriting and a Palm PDA is much lighter and smaller than a paper school agenda). I had a mobile phone very late (2007 or so?), because I knew that I didn’t really like calling, I had rarely reason to call myself, and I certainly did not like the prospect of people calling me! Once Palm Treos became affordable second hand, did I buy one. Soon, the smartphone came into existence, I for a long time I stuck to models and operating systems (Symbian, Windows Phone) that enabled particular tasks that I cared about, and did them extremely well (email for instance, was horrible on early Android, everything was horrible on early Android in fact, music idem). Since texts were expensive here at the time, Whatsapp seemed like a good idea (I can ignore text messages until I have time and desire to read what people are saying). Once someone put me in a group, and in the next 24 hours I got inundated with messages, I left the group and left Whatsapp a few years later (also because I don’t want to use Big Tech software). I use Signal now, and to me the fact that many people are not using it is a feature. Fortunately, all those that I want to talk to do have it, it looks like Signal is becoming a major option in the Netherlands.

So, I guess I manage my use of technology not entirely different as the Amish in the article do. It’s now academically shown that the magnitude of crap available to us over the internet is bad for our health, and bad for our society, a conclusion that the Amish (and I) seem to have reached by a different approach. It’s not hard to find people documenting their social media detox and the positive effects on their mental health, not to mention the amount of time that’s wasted. I won’t say I don’t spend quite some time on my phone, but it’s zero time on Big Tech social media, and 99% on interesting articles and discussions.

One tiny comment on the article: it would be improved by having at least one paragraph on the downside of the (literally) religeous focus on the community: obviously not only tech has an influence there, and many recent social developments are extremely good for the individual that does not fit in an antiquated, and perhaps largely constructed view of the past. It is briefly mentioned, without comment or context, that women can’t drive anywhere. It’s not hard to see how that can easily lead to oppression and a lack of personal development. It raises the question: how can we actively or consciously manage our lives and minds without having the downsides of a particular sect’s worldview?


Matrix clients

software, communication, matrix

With temperatures climbing to record heights, and me waiting for the final CI jobs to finish so I can release Arbor v0.7, I thought I might revisit Matrix again. One of the reasons for switching the Arbor community over to Gitter, is the fact that it became accessible over Matrix, our last best hope for peace non Big Tech, open communication. One thing stands in the way of me using it instead of the Gitter web interface, and that is this.

Besides that, I tried a few clients a year ago or so, and was not impressed. Many clients were quite buggy and crashy. I settled on Quaternion, but it does not support the then new “Spaces” feature, nor E2EE. The recent news that Element comes with builtin (video)chat support now (soon without passing through jit.si), I thought I’d check the options out again.

I like snappy C++/Qt apps, but those options all have UI issues (plus a lack of E2EE in some cases). That leaves Cinny and Element at this time. Cinny is visually the best option to my taste, so I’ll stick with it for now. There no mobile version of it (not that I’m interested in that right now), and I hope when Element merges “Element Call” other clients won’t lag too much behind.


Pacifisme

society, emancipation, opinion

Pacifisme is sindskort weer een stroming waarvan, of misschien preciezer, waarover te horen is. Natuurlijk wegens de oorlog in Oekraïne. Met name pacifisten van het oude uur halen nu en dan wat herinneringen op aan de late Sovjet-tijd, en merken meestal redelijk neutraal op dat je weinig mensen een lans voor het pacifisme hoort breken. Ik denk dat dat voornamelijk komt omdat het conflict in de beleving van veel Nederlanders ‘ver weg’ is, en er geen actieve Nederlandse deelname in het conflict in het verschiet ligt. (Ik merk overigens graag op dat Rome verder ligt dan de Oekraïnse grens.) Oorlog in directe zin – al kun je je afvragen of die tijdens de Sovjet-tijd direct was – is dus niet iets waartegen je je hoeft af te zetten.

Toch stoort mij het opbrengen van het pacifisme als mogelijke visie op deze oorlog (of de oorlog van toen), en als geldig, redelijk of menselijk alternatief, want zo wordt en werd pacifisme m.i. gepresenteerd. “Geen oorlog, want dat is vreselijk.” Het is moeilijk het daarmee oneens zijn, maar zoals met alle pogingen tot platslaan van nuance: ze belemmeren het nadenken over wat er nu echt aan de hand is.

Daarom wil ik kort verkennen wat pacifisme nu is, in theorie en in praktijk. Het woord zelf is de negatie van actie, waarmee denk ik met name aan militaire actie gerefereerd wordt. Daar komt de beweging denk ik inderdaad min of meer op neer: het uitsluiten van militaire acties. Dat werpt direct enkele vragen op: wat is de context? Militaire actie als reactie of provocatie? Misschien dat Amerikanen in de jaren 60 en 70 met pacifisme naar concrete voorvallen van het laatste konden verwijzen, wij Europeanen, Nederlanders, kunnen dat toch niet. Ik ben geen historicus, dus helemaal zeker ben ik er niet van, maar Nederlanders die zich pacifist noemen zijn volgens mij pas echt een fenomeen na de onafhankelijkheid van Indonesië, het laatste pro-actieve militaire optreden van Nederland. Pacifisme als beweging is van na die tijd.

In praktijk zullen pacifisten dus ook het eerste beoogd hebben: militair optreden ook als reactie categorisch uitsluiten. Context? De Koude Oorlog, “de bom”. Het gevoel dat er maar een klein misstapje nodig is om de oorlog met de Sovjets te escaleren tot een nucleaire winter. Ik wil verder met de vraag: wat zijn de denkfouten in deze interpretatie van pacifisme. Allereerst, en dat is zeker in 2022 van belang, moeten we ons afvragen over welke oorlog, welk conflict we het dan hebben. Waarom is kennelijk militair ingrijpen daarin van sprake (als dat niet was, dan hoefde je ook geen pacifist zijn)? De vijand is min of meer hetzelfde als toen: de Russen/Sovjets. Dat is opmerkelijk! Wij dachten dat de Koude Oorlog over was, dat het einde van de geschiedenis (sorry dat ik meetrap) daar was. Ik denk dat het belangrijk is te beseffen dat we het niet over een nieuw conflict hebben, maar hetzelfde conflict. Eenieder die ooit eens wat van een Kremlin-ideoloog heeft gelezen weet dat: je hoeft niet heel veel van Doegin te lezen om tot deze conclusie te komen. Het conflict is in feite hetzelfde als tijdens de Tweede Wereldoorlog, althans in de Westerse beleving: vrijheid en democratie. Voor Stalin ging het natuurlijk gewoon om overleven, winnen, territorium (zoals moderne Kremlin ideologen ook nog gewoon openlijk denken); elementaire machtspolitiek.

Terug naar de vraag: denkfouten in het pacifisme. Ten eerste haal je een onderhandelmiddel van tafel. Dat is koud en calculerend, maar daarom niet minder waar. In een conflict is van tevoren militaire actie uitsluiten een concessie, die een vijand die er minder edele denkbeelden op na houd eenvoudig kan en zal misbruiken. Onderdeel van MAD is precies dit: de wetenschap dat de ander de capaciteit en bereidheid heeft. Ik geloof dat historici het erover eens zijn dat MAD ons voor al teveel escalatie behoed heeft: daarmee is bewijs geleverd dat democratie inderdaad zachtjes moet lopen, maar gewapend met een grote stok.

Daarnaast zit de omkering mij niet lekker: als een vrouw met een rokje loopt, is zij niet verantwoordelijk voor eventuele belagers. De capaciteit en bereidheid te reageren is iets heel anders dan zelf te provoceren (= initieren). Het is niet escalerend om een boete in het vooruitzicht te stellen indien iemand zich misdraagt; het is de misdraging die escaleert. Het is jammer te constateren dat je in een wereld woont waarin je genoodzaakt bent zulke zaken in andermans vooruitzicht te stellen, maar het is nog meer jammer om dat niet te doen en je vijand een kans te geven. Als je vind dat vrede iets waard is, dan toch zeker democratie en vrijheid. Ook ontmenselijkt het de vijand als hersen- en wezenloos; alsof die niet anders kan dan mechanistisch handelen volgens de logica der macht en derhalve het Goede van ons afhangt. Aanmatigend.

Pacifisme gaat ook mee in geopolitiek machtsdenken: het vereist het indelen van de wereld in groepen. Immers, concreet werden de meeste schermutselingen ergens tussen Oost en West gevoerd, en een pacifist zou, zoals ze daar wel weten, bar weinig stok achter de deur bieden voor de onderdrukten. Hongaren, Tsjechoslowaken, Polen, voor deze mensen moet je dan vaststellen dat ze zich tot nader order niet mogen bemoeien met hun eigen bestuur, vrijheid, etc. Zij moeten zich, omwille van de vrede, zich maar voegen aan de onderdrukker waar zij helaas niet zoals wij aan konden onttrekken in de Tweede Wereldoorlog. De pacifisten en het Kremlin bepalen wel eventjes wat er van belang is en hoe de wereld verder ingericht wordt.

Pacifisme is dus nader beschouwd niet ver van Doeginesque machts-/geopolitiek denken: er zijn een wij en een zij, er zijn groepen derden die de inzet zijn van onze (wij en zij) tot vrede. Pacifisme is dus onderwerping, en als niet zichzelf, dan dat van de ‘tussenmens’: de Oost-Europeaan, de Rus zelf, de Zuid-oost-Aziaat, en noem de lijst proxy-conflicten maar op. Op al deze plekken streden mensen voor dezelfde vrijheid en democratie zoals wij hier hebben, en precies zoals wij (althans de dapperen onder ons) die hebben bevochten. Natuurlijk, in elk van die conflicten speelde meer mee en we kunnen achteraf stellen dat Vietnam op eigenlijk elk aspect een grandioze fout was. Maar met het tegen een bepaalde oorlog zijn, is het tegen elke oorlog zijn geen direct logisch gevolg. Behalve zeer onzalige typen zijn we toch maar wat blij dat Nederland een helpende hand is geboden in de laatste wereldoorlog.Een consistente pacifist had in juni 1940 gezegd: het is jammer, maar het is niet anders.

Pacifisme is fundamenteel misleid en misplaatst. Er zijn motivaties voor gewapend conflict te vinden die stand houden onder eisen over menselijkheid en waardigheid, bijvoorbeeld de wens tot vrijheid en democratie. Je kunt niet accepteren dat de prijs van vrede onderwerping aan een crimineel bewind is, dat is juist geheel tegengesteld aan menselijkheid. De context van het conflict doet er dus toe, en ik geloof hoop dat oud-pacifisten daar inmiddels gevoelig voor zijn of worden.

Oekraïners kan hun recht op zelfbeschikking en vrijheid van de criminele Kremlin-oligarchie niet ontzegt worden omdat Nederlanders, West-Europeanen vrede willen. Dat is nu precies het soort uitwisseling waar iemand met menselijkheid hoog in het vaandal tegen behoort te zijn. Het is het Kremlin dat deze oorlog begon, het is aan ons deze te beëindigen. Wat mij betreft: door het Kremlin voor eens en voor altijd uit te schakelen, en er iets menselijks voor terug in de plaats te laten groeien. De zure werkelijkheid is denk ik dat pacifisten mede dit bewind continuïteit hebben geschonken, en daarmee hun strijd tegen de menselijkheid tot op de dag van vandaag hebben helpen laten voorbestaan. Als ik nou ergens bang voor ben, is het geen atoombom, maar het idee dan dit door en door verotte bewind er met zijn kille machtspolitiek over 50, 100 jaar nog zou zijn, en op elk moment bereid is burgerdoelen aan te vallen opdat geen Russisch-sprekende het maar in het hoofd haalt dat hij weleens net zo vrij en fatsoenlijk zou kunnen leven als de andere Europeanen.

Dit eeuw-oude conflict is al veel te lang aan de gang, het werd tijd dat het gezwel eens werd weggesneden. Ja, dat doet pijn, maar niet minder dan al 100 jaar rondlopen met een steeds weer uitzaaiende kanker die dood en verderf zaait waar het maar komt.

Vrede voor ons is vrijheid en democratie overal.


Verliezen is taboe

society, emancipation, opinion

In de HP/De Tijd staat een aardig ‘interview’ (dat is het dus niet helemaal, maar wat mij betreft wel bijna) met Marian Donner. Zij roept op tot het weigeren winnaar te willen zijn, want dat is een kapitalistische gedachte. Ik voel mij meteen aangesproken, want bijvoorbeeld mijn dus zegt weleens dat ik mijn talenten verspil. Gewoon lekker doen waar ik zin in heb, dat is het toch niet helemaal volgens haar. Zij is ook zo iemand die altijd bijzonder reizen moet maken, en niet gewoon lekker even een midweek in een caravan op de Veluwe kan zitten. Ik ben daar juist heel goed in. Sorry zus :)

Wat ik bij het artikel wilde opmerken is dat ook de oproep meer te stinken, drinken, bloeden, branden en dansen zelf dwangmatig over komt. Het sjorren om ‘te leven’; de bohemien uit te hangen, dat vind ik dus precies even oppervlakkig als de selfie. Misschien ging het interview meer over hoe ‘winnen’ een kapitalistische waarde is, en hedonistisch zijn daar niet per se onder te scharen valt. (Hoewel, zeker ten dele; er is goed aan te verdienen, toch?) Net zoals zoveel mogelijk films kijken een prima doel is, is niet stinken, drinken, bloeden dat wat mij betreft ook. Doe mij maar een sappie, een beetje pielen met mijn electriek (zal ik nu twee of drie groepen bij laten plaatsen voor de keuken en warmtepomp?) en af en toe het groen in: dat lijkt me op dit moment genoeg!


Debian

software, distro, email, linux, debian

I did it, I killed my last OpenSuse system yesterday! What happened? I was so happy! Two things. First: I updated my stable systems too early to the 15.4 beta. An issue, which was not resolved after a month, again perhaps Wayland related, annoyed me so much that I did the unthinkable: I switch to Debian stable! Wuuuuutt? Yes. And it’s great! Kernel 5.10 is pretty recent, it’s rock steady so far (3 machines for a week or two, three, moved the rest yesterday). Second issue was that on the Tumbleweed systems (which did not have the video/Wayland problem) I noticed very frequent and significant slowdowns. Thunderbird would take 30 second to load. And consistently so. No, it wasn’t the Flatpak version, it was the bog-standard rpm straight from the OpenSuse repos. I decided I like Debian so much, it’s now on all my systems. Stable even! We’ll see how long that lasts on my work laptop.

One nice thing is that KMail and Kontact now work again. We’ll see for how long, but I set them up and I can see my mails. (For as long as I used OpenSuse, the mail view, which I think is an HTML widget, would show blank. Interestingly, that widget did not work in any KDE application; Akregator wouldn’t show any SSH feed bodys either.) Another nice thing is fast boots again, fast like Fedora really. For some reason Opensuse took 20-30 seconds.

So, as we know, Debian Stable releases last for about 2-3 years. At the tail end of that range, software from the repos can become stale. When winter comes, I’ll be curious how much of a bother that will be.