Ronddwalen
Beste analyticus, Ik voel me weinig een kind van mijn tijd. Ik houd niet van concerten, festivals, raves, avontuurlijke reizen, netwerkevents, social media. Maar ik houd van lezen, wandelen, baden, middagdutjes, stofzuigen en lang tafelen. Het zijn niet bepaald de zaken die je langs de maatstaf van ‘succes’ kunt leggen. Publieke erkenning zal ik er althans niet voor krijgen.
Ik doe mijn werk gepassioneerd en zo goed mogelijk, maar vraag me niet naar een meerjarenplan. Vandaag doe ik dit, morgen zien we wel. Soms verdenk ik mezelf ervan dat ik niet ambitieus ben. Ik heb een natuurlijk talent voor luiheid en nietsdoen. Ik verlies tijd met lummelen, ronddwalen in de tuin, een bladzijde drie keer opnieuw lezen omdat ik een gedachte of formulering niet begrijp.
Ik ben traag en verkies stilte boven het soms drammerige lawaai van de wereld. Ik word makkelijk overrompeld door nerveus geclaxonneer en mensen die hun stem verheffen. Ik voel me bij momenten een kind van twaalf (in de natuur) of een opaatje van zeventig (na een middagdutje). In werkelijkheid ben ik dertig. Terwijl mijn vrienden halve marathons lopen, bedrijven oprichten, vijfsterrenrecensies scoren en andere zichtbare successen boeken, vraag ik me luidop af: waartoe zal dit trage, onzichtbare leven leiden – het leven dat misschien onopgemerkt voorbijgaat?
Hartelijke groeten, T.
Dank voor het schrijven van je brief, T. En dank Arthur voor het schrijven van je reactie.